Usuwanie Korozji, Osadów i Mikroorganizmów
Nawet właściwe przygotowanie wody zarówno obiegowej jak i dodatkowej nie zawsze zabezpiecza przed wytrącaniem się osadów w układzie chłodzenia, szczególnie przy dużej krotności zagęszczenia wody obiegowej. Dlatego też do wody dawkuje się inhibitory zabezpieczające krystalizacji osadów, które mogą wytrącać się z zasolonej w dużym stopniu wody obiegowej. Inhibitory zapobiegać powinny procesowi wytrącania osadów, ewentualnie korozji oraz rozwojowi mikroorganizmów.
Substancje zwane inhibitorami stosowane są od dawna w obiegach wodnych, a ich dawka zależy głównie od składu i ilości wody chłodzącej. Wielkość dawki powinna być określona doświadczalnie dla każdego konkretnego przypadku stosowania inhibitora. Zwykle, dawki stosowane w początkowym okresie eksploatacji są większe niż w późniejszym. Działanie substancji zapobiegających wytrącaniu osadów w postaci twardych złogów przylegających do powierzchni ogrzewnych polega na:
- kompleksowaniu kationów, np. wapnia, co powoduje zwiększenie rozpuszczalności soli mających skłonność do wytrącania się w postaci osadów;
- wytrącaniu osadów nieprzyczepnych do powierzchni ogrzewanych;
- hamowaniu procesu krystalizacji tych soli.
Wiele inhibitorów zabezpiecza równocześnie przed wytrącaniem się osadów (głównie CaCO3) oraz przed korozją.
Przy wyborze rodzaju inhibitora należy zwracać uwagę na jego skład chemiczny, mając na uwadze nie tylko skuteczność działania, ale również szkodliwość dla środowiska. Związki te są obecne w odmulinach usuwanych z układów chłodniczych oraz mogą trafiać do powietrza w sąsiedztwie chłodni kominowych.
