Usuwanie Kamienia Kotłowego

W gospodarce wodnej kotłowni wyróżnia się następujące rodzaje wód:

• woda surowa – pochodząca z ujęcia lub sieci wodociągowej, stanowiąca surowiec w stacji uzdatniania wody zużywanej do celów kotłowych;
• woda kotłowa – znajdująca się w kotłach i poddawana w nich odparowaniu. podczas odparowania wody w kotle ulega ona zagęszczeniu, w wyniku którego z wody wytrącać się mogą osady;
• woda zasilająca – woda, którą zasilane są kotły. Jest ona mieszaniną kondensatu i wody dodatkowej lub rzadziej kondensatu i destylatu;
• woda dodatkowa – służy do pokrycia strat w obiegu wodno – parowym;
• kondensat – skropliny pary użytkowej wyprodukowanej uprzednio w kotle;
• destylat – skropliny pary powstające w wyparkach.

Znaczenie wody jest niedoceniane w praktyce eksploatacyjnej kotłów, obiegów wodnych, parowych, kondensatu i skroplin. Z tego faktu zdajemy sobie sprawę dopiero wtedy, gdy uszkodzeniu ulegną: kotły, rurociągi, wymienniki, aparaty i urządzenia. Po uruchomieniu kotłów i oddaniu do eksploatacji zamyka się sprawę inwestycji i rozpoczyna normalna lub nienormalna eksploatacja z punktu widzenia reżimu wodnego kotła. O skutkach nienormalnej eksploatacji przekonują tzw. uszkodzenia niemechaniczne kotłów, tzn. spowodowane korozją tlenową, węglową, przegrzaniem metalu wyniku osadów, itp. Z reguły zmuszają one do drogich napraw, wymiany urządzeń, przeprowadzenia przedwczesnych remontów średnich i kapitalnych. Degradacja kotłów spowodowana nieprzestrzeganiem reżimu wodnego w praktyce 100-300% skrócenie ich żywotności. Nie chodzi tutaj wyłącznie o usuwanie soli z wody (uzdatnianie wody uzupełniającej) – bo ten proces zachodzi w każdej kotłowni parowej, ale o poprawne odsalanie i odmulanie kotła, o pełne odgazowanie i korekcję chemiczną wody (regulację pH oraz stabilizację magnetytowych warstewek ochronnych metalu.

Generalnie, woda doprowadzana do kotłów musi być tak uzdatniona, by nie powodowała wytrącania się kamienia kotłowego, korozji urządzeń kotłowych oraz nie pieniła się.

Wytrącający się kamień kotłowy zmniejsza przewodnictwo cieplne, a zatem obniża sprawność kotła i może być przyczyną jego awarii. Powodem powstawania kamienia kotłowego jest głównie obecność: węglanów, siarczanów, krzemianów, zawiesin i olejów w wodzie. Pienienie wody kotłowej powodują związki organiczne, duże zasolenie wody oraz nadmierna jej alkaliczność. To niekorzystne zjawisko stwarza niebezpieczeństwo zanieczyszczenia pary, zmniejsza wydajność kotła, powoduje powstawanie osadów na łopatkach turbin i utrudnia eksploatację pary w obiegu. Korozyjność wody kotłowej wywołana jest głównie obecnością dwutlenku węgla, tlenu rozpuszczonego oraz nadmierną ilością chlorków, siarczanów i azotanów.